Gemst einu perlur,
gullsveikumenni,
sendi ég henni á stundum minni.
Öll heimsins undur, öf ég þá nenni,
færi ég henni
á stundum minni.
Lífsvagn er dýra úr hlindinni góðu,
færi ég henni öf ég nenni.
Þurr í gullskór, hólega fettar, heimsendarata,
öf ég nenni,
ég veit ég átti hér.
Óska steinar,
þá gef ég henni,
ef hún vill fá mig.
Ég gæti allan heiminn á stundum minni,
óðar að gefið,
ef hún vill sjá mig.
Lángsriki
alli ég, kaupi í smakri,
kosti lítið,
öf ég nenni.
Fegurstu rósir og runnum þess liðna,
rétti ég henni öf ég nenni.
Aldrei framvar neitt í stí heiminn,
óttast þarf eingjörlin minn,
því ég er hér og vakinn.
Í dýrleiri sæli dagarnir líða,
um vað þeir törum,
ef hún vill mig.
Ef ekkir skánar ástandi örsum,
á ég þá kortar senda henni.
Ef ég get sleið
einhver þá fær, ástinn mín gef þrá mér.
Ástinn mín gef þrá mér.