Αν φτέσαι εσύ,
αναλαμβάνω την εθήνη την ισή
δίνω ένα τέλος στη μεγάλη μας φτυγή
και ξανακτίζω πάνω στην καμένη γη
Αν θέλω εγώ, την ενοχή μου δίχως φόβο μολογώ
κι αν σου χει λείψει μια παρηγορη αγκαλιά
συγχωρέσαι με κι ας βρεθούμε όπως παλιά
απ' τη αγάπη θα είναι κρίνα αθώθη,
μ' αναχάθη να προδοθεί
Τα δάκρυα μας πριν αστεγνώσουν,
του γύρισμου οι δρόμοι πριν αποκλείσθουν
Τ' άδειο εγώ μας χέρια ας δώσουν κι
αυτά που τους αναλογούν ας μοιραστούν
Αν φταίς εσύ,
αναλαμβάνω την εθήνη την ισή δίνω ένα τέλος στη
μεγάλη μας φτυγή και ξανακτίζω πάνω στην καμένη γη
Αν φταίω
εγώ την ενοχή μου δίχως φόβο μολογώ κι αν σου χει λείψει
μια παρηγορη αγκαλιά συγχωρέσαι με κι ας βρεθούμε όπως παλιά
Αυτή η αγάπη θα είναι κρίμα,
αθώθη,
μ' αναχάθη να προδοθεί
Αυτή η αγάπη θα είναι κρίμα,
αθώθη, μ' αναχάθη να προδοθεί
