Με προσπέρασε το λεωφορείο,
παλιά απομείνα μόνη στο κρύο,
τι κι αν πρόσμενα τόσο στη στάση,
μ' έχεις πάντα κι εσύ προσπεράσει,
έτσι είναι η τύχη γραμμένη,
η πασχέντζα ετούτη δε βγαίνει.
Πάντα το χρώμα μου ήταν το κρύζο,
πίσω απ' το τζάμι ετούτο δακρύζω,
νιώσε επιτέλους πόσο σε θέλω
και σε περιμένω, ναι σε περιμένω.
Πάντα το χρώμα μου ήταν το κρύζο,
πόσο κουράστηκα λάθος να ελπίζω,
δες με για λίγο μόνη πως μένω και σε περιμένω,
ναι σε περιμένω.
Αχ να το ξέρες πόσο πονάω,
κοιτάξε με κρυφά σ' αγαπάω,
μα δεν μπήκες ποτέ στο γραφείο,
τόσα χρόνια,
7μισή,
2,
έτσι είναι η τύχη γραμμένη,
η πασιέντζα ετούτη δε βγαίνει.
Πάντα το χρώμα μου ήταν το κρύζο,
πίσω απ' το τζάμι ετούτο δακρύζω,
νιώσε επιτέλους πόσο σε θέλω και σε περιμένω,
ναι σε περιμένω.
Πάντα το χρώμα μου ήταν το κρύζο,
πόσο κουράστηκα λάθος να ελπίζω,
δες με για λίγο μόνη πως μένω και σε περιμένω,
ναι σε περιμένω.