Bu gece sen onun yüzüne açılmaz bir kapı kapattın.
Kirli,
paslı menteşelerin sesinde sıkıştı yüreği.
Kirpikleri hissetti yokluğunu,
büktü boynuna.
Deprem bu.
Aylar sonra bir oda dolusu yalnızlığıyla sokaktaydı.
Bir cim gibi yağmur yağıyordu,
bir kenti boydan boya temizliyordu.
Sokakta kimsecikler yoktu,
köpekler bir köşeye sinmiş onu gözetliyordu.
Kirliydi,
yaşamaktan utanıyordu,
tir tir titriyordu yüreği,
yaralı bir güvercin gibi.
Oysa bu yürek bir zamanlar güneşe ateş vermişti,
bu yürek cehennemde buz satmıştı.
Şimdi köpekler onun içine ağlıyordu.
Yorgundu,
konuşamıyordu,
şu hayatı sırtından atamıyordu.
Yerde,
yerde kuru bir ayrılıkla bir kuş ölüsü yatıyordu.
Bir deli rüzgar ellerindeki tozu aldı.
Ne bir dost kaldı yanında,
ne de bir düşman aklında.
Zor bir gün,
önünü göremiyordu.
İnsanlar çığlık çığlığa yüzünü seçemiyordu.
Gözlerinde aşksız ayrılık vardı.
Kirpinden yüreğine saplanan,
paslı bir tren gibi geçip giden,
ellerinde bir yalnızlık
adımlarıyla büyüyen.
Belli değildi kimin sevdası kimin yüreğinde.
O aşkını taşırdı hayatın ta orta yerinde.
Sırtında ayrılık,
dilinde küfür.
Ben gidiyorum,
sen uyuyorsun,
pahalı bir kedi gibi sıcacık hayallerinin dibinde.
Ben sokakta dövülmüş,
sahipsiz bir köpek gibiyim.
Ben gidiyorum, sen uyuyorsun,
ben gidiyorum,
sen susuyorsun,
susmanın güzelliğinde suskunluğumla bağlıyorsun.
Siliyorum dudağında kalan yalanı,
yalan doğuruyorsun,
dokundukça ellerimde çağlıyorsun.
Ben geldiğim yoldan,
geldiğim gibi acılara beslenip,
ayrılığı bir gelin gibi süsleyip gidiyorum.
Sen yaralı gülüm benim,
dağ öteyinde açan.
Ben yaralı güvercinim,
umuda kanat çırpan.
Ben garip bir güvercinim,
umuda kanat çırpan.
Bir kapı kapandı bu gece,
benim de gözlerimin içine.
Kirpiklerim hissetti yokluğunu,
büktüm boynumu,
deprem bu.
Elime değdim, kokun sinmiş mi diye.
Sol elime baktım,
bahar gibiydin.
Avucuma kuşlar kondu,
parmağıma yıldızlar.
Bir nehir oldun, aktın, gittin.
Sağ elime baktım, cehennemdin,
ayrılıktın, ateştin, kordun.
Deprem bu,
bir hayat yandı bitti, kül oldun.
Sadaklar yüreğimden geçip gitti.
Tutabilseydim birini,
korkmadan kesebilseydim eğer,
biliyorum,
gelecektin.
Zoruma gidiyor,
zor bir gün.
Bilirim zorla güzellik olmaz.
Oysa çirkin olmak vardı,
kovsan da kapından gitmemek vardı.
Ama bir hüzün vardı ellerimde kaybolan.
Öyle çok küçüldüm ki artık büyümek zamanı.
Ey sevdalılar,
ey dostlar,
var olan bütün güzellikler.
Yürüyemediğim parke taşları,
patika yollar,
dağlar,
taşlar.
Elveda,
elveda sahil kasabaları,
gidemediğim köyler,
kentler.
Ey sırtında hayatı taşıyan insanlar,
hayata sevdasını taşıyan insanlar.
Ey gagasında son bir tebessüm kalan vartılar,
ey ölmüş çocuğunun alnını öpen analar.
Siz kalın sağlıcakla, ben gidiyorum.
Gözlerinizden akan iki damla isyan olsun,
bu bana yeter.
Elveda yaralım,
kırkıncı kapıyı kırdım, elveda.
Dağların mektebi başka,
dağların mektebi başka.
Sen yaralı gülüm benim,
dağ öteyinde açan.
Sen yaralı gülüm benim,
dağ öteyinde açan.
Ben yaralı güvercinim,
umuda kanat çırpan.
Sen yaralı gülüm benim,
dağ öteyinde açan.
Sen yaralı
gülüm benim,
dağ öteyinde açan.
Ben yaralı güvercinim, umuda kanat çırpan.