Było wiele zmian, oby wyszły mi na dobre.
Nie zawsze wybrałam dobrą drogę, przecież wiesz,
przecież dobrze wiesz.
Odliczałam dni,
teraz liczę już na siebie i chodzę po ziemi częściej niż po niebie,
wiesz,
przecież dobrze wiesz.
Unosząc się nad światłem wątpień,
mijając się na skraju wspomnień,
nie zawsze idąc słusznym krokiem,
ale dalszym z każdym dniem.
I nawet kiedy przyjdą dni,
że znów od nowa będę iść, nie zmieniam już nic.
I nawet gdyby cofnąć dni,
na dzisiaj to wystarczy mi,
nie zmieniam już nic.
Zamykam w klatce te momenty,
gdy chodziłem spięty,
choć odcisnęły piętno na mnie tak,
że jakoś bardziej doceniam,
co u mnie dzieje się teraz i z kim mi kroczyć łatwiej.
I tu co dnia,
nie za innymi pogoń, bo więzi słabe są wtedy.
To moja broń,
ci ludzie za mną,
bo czuję ten tłok i mam świadomość,
że złapie mnie ktoś,
gdybym miał upaść na plecy,
upaść na plecy.
Zanosząc się nad światłem wątpień,
mijając się na skraju wspomnień,
nie zawsze idąc słusznym krokiem,
ale dalszym z każdym dniem.
I nawet kiedy przyjdą dni,
że znów od nowa będę iść,
nie zmieniam już nic.
I nawet gdyby cofnąć dni,
na dzisiaj to wystarczy mi,
nie zmieniam już nic.
I nawet kiedy przyjdą dni,
że znów od nowa będę iść,
nie zmieniam już nic.
I nawet gdyby cofnąć dni,
na dzisiaj to wystarczy mi,
nie zmieniam już nic.
Nie zmieniam już nic.
Nie zmieniam już nic.
Nic.