ਗੀਤਾ ਸੀ ਪਰੋਮੀਸ ਤੁ ਮੇਡੇ ਨਾਲ ਵੇ ਰੱਖ਼ਿਗਾ ਖੈਆਲ ਪੂਰਾ ਦਿਆ ਤੋ ਬਾਦ ਵੇ
ਮੇਡੇ ਲੀ ਤਾ ਮੇਟ ਭੀ ਨਾ ਨੀਕਲੇ ਤੋ ਮੇਡੇ ਵੀ ਨਾ ਮੀਟ ਭੀ ਨਾ ਨੀਕਲੇ ਹੈ ਯਾਰਾ ਵੇ ਨੀਪਾਲੇ ਨੇ ਕਾਲੀਆਂ
ਯਾਰੀਆਂ ਚੇ ਬੈਸੇ ਫੀਰ ਫੂਕ ਦਾ ਜਟਾ ਮੈਨੁ ਨਾ ਟਰਾਕੇ ਦੇ ਵੈਬਾਲੀਆਂ ਓ ਰਾਤੀ ਪੀਟੀ ਵੀਚ ਮੇਡੀ ਮੇਡੀ ਆਗ਼ਦਾ ਦੀਨੇ ਭੁਲ ਜਾਨ ਗਲਾਂ ਵੇ ਤ
ਨੀਤ ਮਾਰਕੇ ਬਸਾਨੇ ਤੁ ਨੁਦਾਰ ਲੇ ਨਾਈ ਗੈਰ ਬਾਰ ਫੁੱਲ ਰਾਤ਀ ਬਾਰ ਰੇਨਾਈ
ਨੀਤ ਮਾਰਕੇ ਬਾਰ ਨੇ ਤੁ ਨੁਦਾਰ ਲੇ ਨਾਈ
ਪੁੰਛ ਨੇ ਨੁ ਤੇਨੁ ਕੀਤੇ ਕੈਰਾਂ ਜੇ ਮੈ ਖੋਨ
ਖੋਨ ਯੂਤੇ ਮੀਨੁ ਵੱਡ ਖਾਣ ਪੇਨਾਈ
ਨੀਤ ਖਾਂ ਖਾਂ ਕੇ ਸੋਹਾਂ ਰੈਂ ਤੋਡ਼ਦਾ
ਬੋਲਾ ਮੈਂ ਦੇ ਕੁਝ ਪਨੇ ਥਾਰੀਆਂ
ਯਾਰੀਆਂ ਚੁ ਪੈਸੇ ਫੀਰੇ ਫੂਗਦਾ
ਹਾਈ ਮੈਨੁ ਨਾ ਕਰਾਕੇ ਦੇ ਮਿਵਾਰੀਆਂ
ਰਾਤੀ ਪੀਤੀ ਵੱਛ ਮੇਰੀ ਮੀਰੀ ਆਖ਼ਦਾ
ਉਦੀਨੇ ਭੁਲ ਜਾਨ ਗਲਾਂ ਜੇਟਾ ਸਾਰੀਆਂ
ਬੇਵੀ ਵੇਭੀ ਗਾਈਕੇ ਮਨ ਮੋਲਮੇ ਤੂ
ਹੂਦਿ ਗਲਤੀ ਨਾ ਫੇਰ ਹਾਰ ਰੋਜ ਕਮੇ ਤੂ
ਬੇਵੀ ਵੇਭੀ ਗੈਕੇ ਮਨ ਸਾਲ ਮੇ ਤੂ
ਹੂਦਿ ਗੈਲਤੀ ਨਾ ਫੇਰ ਹਾਰ ਰੋਜ ਕਮੇ ਤੂ
ਮਨ ਤ੍ਲਵਂਦੀ ਕੈਦੇ ਤੂ ਨਾ ਠਾਲਦਾ
ਬਾਰ ਬਾਰ ਮੇ ਹੁਲਾਜ ਜਾਕੇ ਵੈਮੇ ਤੂ
ਸਾਨੀ ਮੁਖ਼ਿ ਉਟੇ ਲਾਲੀਆ ਨਾ ਰੈਗਿਆ
ਹੈ ਟੈਂਸਿਨ ਤੇਰੀ ਨੇ ਜਟੀ ਖਾਲੀਆ
ਯਾਰੀਆਂਟ ਪੈਸੇ ਫੀਰ ਸੂਖਦਾ
ਗਟਾ ਮੈਂਗੁ ਨਾ ਕਿਰਾਕੇ ਦੇ ਮੇ ਬਾਰਿਆਂ
ਰਾਤੀ ਪੀਤੀ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਆਖ਼ਦਾ
ਦੇ ਨੇ ਫੁਲ ਜਾਨੇ ਗੱਲਾਂ ਵੇ ਤੁ ਸਾਰੀਆਂ
ਸਾਰੀਆਂ