Olevna delundar, no lauva steli
Den heile skapningstundar, no fram til summars tid
Det er vel fagre stunder, når våren tjeme når
Og at det som ei tundar, nytt liv av dømme gror
Guds kyrkja lysa skulde, som høgt på bergeinsta
Med summar utan kulde, og utan solar glad
Guds ord vel alltid lyser, en solgjeng aldri ned
Det hus av mannen lyser, lik støtt i jord så fred
En stund omkom då kulde på Herrens kyrkemark
Det var som Guds egn gulde, og burte var Guds ark
Det var ei myrke dagar, Guds ord var på høyt seng
Og hjarta frys og klagar, det saknar sol og regn
Så sende Guds inn andre, som dag på ture jorda
Då vaknar liv i landet, og grøttes vent Guds ord
Då er det særle tider, for Kristi kyrke grunn
Då lauvas det i lier, då livnar det i lunn
Då ljusnar det i landet, fra fjell og ned til fjord
Då lossnar tunge vandet, og krigets folk i kor
Då skinner iver strender, som solen summerkveld
Då gløer kring i grønder, ein heila galtar eld
Du vår med josedagar, med lengting, liv og sång
Du spår at Gud oss lager, en bedre vår en gang
Då med med viksla tunga, med kjærleik heil og klår
Alt utom brest og hår, med kjærleik heil og klår
Og stråla skal lovaren vår