Ég horfi á hafnina tóma,
ég er eðein eitt eins og vara,
að sem álur maður lífið í ljóma
er að landi þu stendi hverfa.
Þúr fjallar Kristnastrín menningu,
ef menn þókur hért át sín bí,
þýrir vasnesi bádar til beigðu,
brygguna laugðu sofið.
Þá var að vinnund í höndin hver veik,
þegar stökkliðum ljúktið við,
þá var líf,
þá var líf ekki debur hlóttið,
beða drungið sem í dínugir.
Á dýrum hlöggáðsöð varandi,
og tjáð okkur þrettir um það,
lukkar sjöverður lófur í landi,
villu síðarlegs damra víka.
Svo réu þú deyr aftur og aftur,
ofþvar við hafnina spað,
þá var alla sald en þá og grafður.
Svo réu þú deyr aftur og aftur,
ofþvar við hafnina spað,
þá var alla sald en þá og grafður.
Þá var að vinnund í höndin hver veik,
þegar stökkliðum ljúktið við,
þá var líf,
þá var líf ekki debur hlóttið,
beða drungið sem í dínugir.
þá var líf, þá var líf ekki debur hlóttið,
beða drungið sem í dínugir.