Hier zit ik aan tafel,
midden in het vuur, net als vroeger.
Dus ik ga weer zwoegen,
want ik wil dat het goed komt.
Ik ben wel de meur, net als vroeger.
Ik ben wel de moeder.
Ik draag de pijn van anderen als een jas.
Het is een tijd geleden dat je mij zag.
Soms voelt het of ik stil blijf staan.
En begin ik telkens achteraan.
Verliezen is winnen, winnen is verliezen.
Dat heb ik nu wel gezien,
want jij bent mij allang vergeten.
Ik weet het.
Verliezen is winnen, winnen is verliezen.
Dat weet ik nu ook wel zeker,
want nu heb ik mij gevonden.
Nu ken ik mijn grenzen.
Was veel te ver getreven, dat zie ik nu pas.
Ik zie weer bewoond land.
Hier zit ik aan tafel.
De puzzel is compleet.
Vroeger is heden en nu is verleden.
Verliezen is winnen, winnen is verliezen.
Dat heb ik nu wel gezien,
want jij bent mij allang vergeten.
Ik weet het.
Verliezen is winnen, winnen is verliezen.
Dat weet ik nu ook wel zeker,
want nu heb ik mij gevonden.
Ik draag de pijn van andere, een ozenjas.
Het is een tijd geleden dat ik mij zag.
Soms voelt het of ik door moet gaan.
Maar ik hoef niet altijd recht te staan.
Verliezen is winnen, winnen is verliezen.
Dat heb ik nu wel gezien,
want jij bent mij allang vergeten.
Ik weet het.
Verliezen is winnen, winnen is verliezen.
Dat weet ik nu ook wel zeker,
want nu heb ik mij gevonden.