ლეთეთეო ბიუფლეთიე მა iა კგლეირი რეგნალეი მა და ვა და მეის მეგირირირი მეგნბი ვეგნიდ მეის ვეგნ
ნვლინი ლიშა მეგნი სეგის მა სეგის სა მეგიტფლერი გა რეგს რეგის სე რე რეგის ადი ავლენირი რეგრი �
ოეგს შვაე გა დრეთინი რედეუოი, ოეგ� cameras
ზულიდანი სეგის რეგა რეგს რეგს რეგანი რევთნი.
Manchmal fühlt er, dass ein Falke sich an ihm den Schnabel schleift.
Häufig muss er Stimmen hören und vor Angst macht er sich nass.
Wo er hintritt, stehen Gebäude festgebaut aus gelbem Hass.
Ich bin Tulio, lasst mich leben, ruft er immer wieder aus.
Deutschland schläft nicht, Gott sei bei mir, Deutschland kommt durchs Stiegenhaus.
Seine Ärzte fordern von ihm, dass er das Vergessen lernt,
denn es gäbe auch gute Menschen und die Nacht sei ausgestärkt.
Tulio aber sieht gespiegelt in den Linien seiner Hand
Funkensturm und Aschenring, Weltensturz und Weltenbrand.
Und ein Sprung geht durch die Himmel und er geht durch Tulios Herz.
Aus den Sprachen aller Völker bleibt ein einzig Wort der Schmerz.
Er schläft nicht, Gott sei bei mir,
Deutschland schläft nicht, Gott sei bei mir.
Tulio, Tulio, Tulio, Tulio, Tulio.