Tristam háði bar dagan við
heiðinn hund,
þar hlaut margur blóðuga und af þeirra fund,
þeim var ekki skapa nema skilja.
Hann vildi ekki græðslu þykja, hann sór við trú,
utan hún ísald græði mig svo
bjarta frú.
Þeim var ekki skapa nema skilja.
Tristam sendi sína menn og skeiður þrár,
segið henni björtu ísald ég sé sár,
svo skal búa hennar fær sem ég segi frá.
Bláskulu sagláski búnum sem hún er á,
fram komu þeir sendi menn og sáðu frá.
Tristam hún gífildi í þar
fundin á,
þeim var ekki skapa nema skilja.
Ísald sig í höllina gegfðir kongin sinn,
vildi ekki láta græðan Tristam frænda þinn.
Þarnan vildi ekki græða Tristam af sorgri und,
ef ég vissi þú kæmir heil aftur á minn fund.
Hún má ráða aftur komu sagði þró,
eimun ég í þessari færði gleima tró,
svo skal búa mínafærð sem ég segi frá.
Bláskulu sagláski búnum sem ég er á,
á tján dægur á
leiðinni var,
þó gaf þeim að velbyrinn á haf,
þeim var ekki skapa nema skilja.
Til orða tók hún svarta ísald af um gegfin,
svölltur sagláski búnum sem ég er leggja inn,
til orða tók hún svarta ísald og sagði frá,
svölltur sagláski búnum en ekki blá,
þeim var ekki skapa nema skilja.
Tristans nýrist veggjar til svo hartan stakk,
heira mátti mílur þrára hjartal sprakk,
þeim var ekki skapa nema skilja.
Til orða tók hún bjarta ísald og leið tí steyn,
ekki skildan tristan döyður þá kem ég heim,
ísald sig í kirkina gegn með hundra manns,
prestar sungu próses í yfir líki hans,
ísald niður að líki lítur rauð sem rós,
prestar stóð á kirkjúkólfið með kertaljós,
margur lífið í heiminu með minni nauð,
hún ísald niður að líki lítur og láð á dauð,
þeim var ekki skapa nema skilja.
Til orða tók hún svarta ísald og sórvið trú,
þeir skulðuð ekki njóta stöð með jævlu,
þeim var ekki skapa nema skilja.
Öll sinnbórum óldinni fljókt og ótt,
sínum megin kirkjunar láð á kvort,
þeim var ekki skapa nema skilja.
Runn upp af leiðum þeirra,
lundaðu tveir,
upp af miðri kirkjuni,
mætast þeir,
þeim var ekki skapa nema skilja.