प्राहग ने रांसाती मनशे अके गम
दिल गृत बाजीं बले अरस बनती चम
तै मक्काई मात र याद कनतु गृत
शुते तो हमाईं बले नयत के पदा
तै मात चम मानी
लूजर दि अरस
रे चान तंप तंपा बले जरी दाइमा
हमक दे मचारी बले नगिन दी तराहे
अल्लात्स मालात्स
वार अल्मारिया
पचकंतो चारी तैरी गुदां तैपानो की गुआरे
अर्मानी दिल तुसीत बूद कारी तैना माधिरी
कपता गमानी कुई मेशरा
जर्दे चराज
मेनुस्या गौता कोश्ट मापुत्ति बिवस एचित कोति नको
नेस्तें वरूसा जिन्दगी आहिदा
अमारू चीआदे तो
गुन जीवा
अतके दमानी
मगरब करीबा
निष्ती जमीले दुक्काने जीमा मा गपकपती दांकेशा
विदाति जाना मनानभू नसीबा
दर्गा रभे
मलोटें दुआ
बाते बहिष्ता शर्वाते जा
पुलानी दर्शान बात तैसरा