Á söðrænum sónskinn stegi,
ég sá þig á ástinn mín fyrst.
Settist hjá mér í sandinn,
þá var sungir falmad og kist.
Þá var drukkir damsal og kist,
tondið leiðjó,
tondið leiðjó.
Og aldrei slóið tvo glaðari hjörtu
og aldrei kleimast vegun þín svörtu.
Tondið leiðjó,
tondið leiðjó.
Hver áheggi laus og alsæk
í örmun þínum ég lág.
Og oft hef ég elskað síðan
en aldrei hætt eins og þá.
Aldrei að eldt eitt sem þá,
tondið leiðjó, tondið leiðjó.
Æ viðlátt hefði,
ég helst vilja sofa,
viðlið þér í dáli klum svertinga kofa.
Tondið leiðjó,
tondið leiðjó.
Aldrei að eldt eitt sem þá,
tondið leiðjó, tondið leiðjó.
Æ viðlátt hefði, ég helst vilja sofa,
viðlið þér í dáli klum svertinga kofa.
Tondið leiðjó,
tondið leiðjó.
