Det er
svart november,
Havet knuser mot strand.
En forliste drøm,
Fra et sommergrønt land.
Men eg huskar endå vakre marimakir,
Långt vest i Tirranoir.
Var du drøm,
var du te,
Var du hud, var du blod.
Eg kan høre det glæ,
Eg kan huska eg nå.
Bakom horisonter så forvitra og glir,
Er du min,
min marimakir.
Når min rustne kropp Går i bakkane tunt,
Hør eg nåken viska Bakom vintrene ons.
Kom tilbake,
venn,
Ifrå knæpa og svir,
Kom igjen
til Tirranoir.
Kom til hud,
kom til syn,
Ifrå astra og ikk' hår.
Eg skal stryga ditt skinn,
Gjøre blikket ditt blått.
Og bak horisonter så forvitra og glir,
Er eg din,
din marimakir.
Så når kvellen kommer,
Og eg stilt går ombord,
Og min livbåt blir låra I *** fot med jord,
Så heiler eg best i havet til marimakir
I det grønne Tirranoir.
Eg vil drømme åt ditt skinn,
Og en himmel av trøst,
Hvor
allting er sinn,
Og eg hører din røst.
Horisonter finn seg sjøl,
Alt du tar på får bli,
Eg er din,
din marimakir.
Horisonter finn seg sjøl, Alt du tar på får bli,
Eg er din,
din marimakir.