میں تیرا شہر بڑا ہی دور ہووے
اُتوں پہن دی مٹھی پور ہووے
رکھ بُلّاں اُتے ہاسے پر دل
اندر اندری چور ہووے
مل جاوے جو چا لے تینوں جنمہ دے لے ہی پا لے تیری
کموشی کھاوے ہون تیرے دل دے ورکے فول توں مینوں
الودا توں کر گیا رکھ میری آیاں داں کول توں
الفاظ گلامی کر رہے تیرے نرم بُلّانوں کھول توں
خوشیاں نیاں یاداں نے میری کول تاں اک بس
آسان ہے تیرا مڑ کے اونا جنت ہے تیرا حاصا محکیاں راتاں نے
مار جائے یاں دل تے لالے یہ اےہے سبرانوں عظمالے یہ
کپتان لکھے تیرے بار لفظی کنی آیاں نول
توں مینوں الودا توں کر گیا رکھ میری آیاں
داں کول توں
الفاظ گلامی کر رہے تیرے نرم بُلّانوں کھول توں
کٹھے ہسے کٹھے روئے آیاں پا اک دوجھے دے ہوئے آں
تیرے پیر نہیں جنت داراں آیاں سی جس رہاں تے خوئے آں
جی چھوٹ کہاں تاں ٹھیک ہوں میں
جی سچ کہاں تاں رونی میری
جی چھوٹ کہاں تاں نال ہے توں
جی سچ کہاں تاں توں نہیں میری
مینوں چھوٹ بول کے جین دا دے
مینوں زخم دتے جو سین دا دے
تُو رب تے ورگی لگ دی ہیں
میری توں عبادت بن گی
ساری دنیا فکر کی تیرے بین
توں جدوں دی میری عادت بن گی
توں جدوں دی میری عادت بن گی