Από το βράδο στο πρωί
Με πρέζα στείκω στη ζωή
κι όλο τον κόσμο κατακτώ
την άσπρη σκόνη σαν ρούφω
Όλος ο κόσμος είναι χτύμα μου
σαν έχω πρέζα και ρούφα
Κι οι πολιτσμόνοι όταν θα με δουν με λανία μολάω
Θα μας του ρωτήσεις,
γίνεστε ευτυχείς βασιλιάς,
δικτάκτορας,
νέος και κοσμοκράτορας
Εδώ όταν πεις,
ρε θα ευρανθείς κι όλα ποιος τον κόσμο ρωτή να φύγει να τα δεις
Δική μου είναι η Ελλάς,
την κατάνδυα της γελάς
Της λιπούτωνα της ποδάρη,
ρε και το
πέξανε στο δάρη
Εγώ θα είμαι,
ρε δικτάκτορα κι ο κόσμος θα κτύαξε να γίνει
Θα μας του ρωτήσεις, γενετέφτης,
βασίλειας, δικτάκτορας, θεός και κοσμοκράτορας.
Ρέττα όταν φύσεις, ρέτα έφραγες,
κι όλα πια στο κόσμο ρόδινα, φινά τα δεις.
Βάσε ένα νέκι να προσεύχεται.