Ես փողոցով անցնում եմ մեն մենան,
չեմ նկատում ոչ ինչ ու ոչ մեկինին,
Ամենքը խուլ են եբ ամեն բանգուր,
կամքը զգարնում է հուր,
Շարշխում ես տվերը ծույց ձեկիտ արեւը մվրկում է մինս,
Սրտիս վերա թողնում է մի շեղբիլիվիտ,
Հաճքս մնաշտ ճամպի կարոտ,
կարոտ,
Ինձ մոտարի անխխիրջ,
դե արի!
դե արի!
Մի թեմահը բաժանում է սերը,
կամակոր մարդիկ խաղում էն վերը,
երկնքից ամբարջիշնում է ստվերը,
դու դեռ կգաս,
հուզ իմս կտաս!
Մությեքնքից անձեբն է լուրթապում,
հերչում արմինս ու ամբարջոսում,
Վարարդյորերը կեզ պնդրում էն միշտ ու չեն գտրում կարծես,
Քորել է դու անտես,
եւ փողոցով անցնում է մեն մենակ,
Չեմ նկատում ոչ ինչ ոչ մետին,
Համենքը խուլ են եվ ամեն բանգուր,
Կամքը զգարհում է հուդ դեռին!
Մի թե մահը բաժանում է սերը,
Քամ մակոր մարդիկ խաղում էն դերը,
Երկնգի զամվեր ճիշնում է ստվերը,
դու դեր կգած հուզինց կտաց,
Մի թե մահը բաժանում է սերը,
Քամ մակոր մարդիկ խաղում էն դերը,
Մի թե մահը բաժանու
իսկ կտաց!
Մի թե մահը բաժանում է սերը,
Քամ մակոր մարդիկ խաղում էն դերը,
Երկնգի զամվեր ճիշնում է ստվերը,
դու դեր կգած հուզինց կտաց,
Մի թե մահը բաժանում է սերը,
Քամ մակոր մարդիկ խաղում էն դերը,
Երկնգի զամվեր ճիշնում է ստվերը,
դու դեր կգած հուզինց կտաց,
Մի թե մահը բաժանում է սերը,
Գամ մակոր մարդիկ խաղում էն դերը,
Մի թե մահը բաժանում է սերը,
Քամ մակոր մարդիկ խաղում էն դերը,
