Þar er vinda, sann og köplum
Þar sem við kynst ég stílam
Þar sem vestan aldan víturur tan lés
Þar sem stöðugt þólgoð Melgrás hýrtinn
stríðsitt á við sand
stemdur höfuðbólið forna merkinnes
Og það mann voru sýstininn
sem sungu að drafæst
Þá sólstinn voru sinn speiklaðist í tjörn
Þau voru hér á sínum tíma visuleika mest
Viljáð mör og veli,
viljáð spöð
Þau sungu okkur söngva,
sem enn við lustum á
Þau sungu okkur söngva,
sem að sýnd er aldrei fatt lígleimskuð á
Þau sungu okkur söngva,
sem enn við lustum á
Því löginn sér að lifa hérna
en sánda í dag
Eila þar vegin okkur nöyðum það
Þegar þegðinn er til reyðum,
þegar fólkið glansitt fag
Og fettar beina slót aðréttum stag
Sýstinn í núrnafnum snertur strengjálfansins líg
Löyvin tveu á greinum hæklar dvies
Hundögum yfir þarna,
sólin brósýflí Bænum sem að heitir verðinnes
Þau sungu okkur söngva,
sem enn við lustum á
Þau sungu okkur söngva,
sem að sýnd er aldrei fatt lígleimskuð á
Þau sungu okkur söngva,
sem enn við lustum á
Þau sungu okkur söngva,
sem að sýnd er aldrei fatt lígleimskuð á
Sungu okkur söngva