Que senas,
as palmas que no arreo vão voando,
que felices em seu voo,
mentre eu,
tão desechada,
se posaron e, chorando,
lhes queria perguntar
se o amor que tanto quero
me ajudaban a encontrar.
Non imaginas como heriste a min noble coração,
non maldigo tu,
António,
culpa ao destino traidor.
Por o campo,
moi solita, platicando con as aves,
se me olvidan as min tristezas,
me consuelan as suas cantades.
Bajo un arlo moi fundoso,
alli me puse a llorar,
donde eu escribi tu nombre,
tus recuerdos quedarán.
Casieronas amapolas que non havían brotado nunca,
se me vuelvo alli solita e ponen las sobre a min tumba.