De bewoners van kampen, al dus boze tongen,
die leven in hoofdzaak van uien met schuur.
Het verhaal is al tientallen malen bezongen,
maar als je het nog niet wist,
nou dan weet je het nu.
In vroegere tijden was iedereen wol,
op de kampers die mochten in Zweden.
Zelfs doorvaren zonder een dubbeltje tol,
maar de anderen een zeer romp beneden.
Ze kapten er ook bomen,
wat niemand verder mocht.
Die werden dan weer elders met grove winst verkocht.
Hierna keerden zij via hun Zuiderzee,
behouden terug op de kamperseree.
Ze volgden hun bakens tot aan de IJsselmond.
Een kampenaar zat bijna nooit aan de grond.
Ook de thuisblijvers togen verwoed aan de arbeid,
de sporen daarvan vind je nog steeds terug.
Ze bouwden een raadhuis van zeldzame
schoonheid en over de IJssel een machtige brug.
Helaas de natuur heeft het grondig verprutst,
want al rast uit hun schade en schande.
Bemerkten de nijvere kampers onthutst,
dat hun haven begon te verzanden.
Ze sloegen aan het graven met helen hart en ziel,
en trachten nog te redden wat er te redden viel.
Maar hoe ze ook zwoegden,
het hielp ze geen sier.
Uiteindelijk was er meer strand dan rivier.
Geen schip kon er meer in de haven terecht,
en het noodlot van kampen was hiermee beslecht.
Nu die uien waar wij het daarnet over hadden,
de kampenaar zegt men zijn vreselijk ***.
Het is niet mijn bedoeling die luiten bekladden,
maar wat er verteld wordt,
dat ligt er niet om.
Ze verwachten een keertje in kampen bezoek van de bischop,
dat was heel bijzonder.
Dus ze vingen voor hem een reuzachtige snoek,
maar hij kwam niet,
toen had je het gedonder.
Ze trakken het beest voorzichtig het haakje uit zijn bek,
en wierpen hem in de ijzel met een belletje om zijn nek.
En zeiden hij blijft voor de bischop bestemd,
door het belletje weet je precies waar hij zwemt.
Maar toen het zover was,
liep het helemaal mis,
want al wie niet kwam was natuurlijk die vis.
Op een keer sloeg te bliksem de trans van de toren,
daar heeft zich een tijd lang geen mens mee bemoeid.
Maar toen kwam de kampenaars plotseling te horen
dat het dak van de toren met gras was begroeid.
Dat vonden ze zonder maar één van hen sprak,
ik weet wat het zal je verbazen,
we hijzen eenvoudig een koe naar het dak,
en die laten we daar rustig razen.
De koe werd opgetrommeld,
kreeg om zijn nek een strop,
drie kerels stonden boven,
en hezen hem naar de top.
Nee maar riep de schout,
kijk daar toch die schaf uit,
hij steekt al begerig zijn tongetje uit,
maar het lachen verging hem al gauw,
want de koe was inmiddels al lang naar zijn grootmoeder toe.
Maar behalve *** beeld was er ook nog een
ander dat ik absoluut boven het eerste verkies.
In werkelijkheid was onze kamper zo schander dat
hij telkens op reis moest voor raad en advies.
Dus moeder de vrouw stond alleen voor het gezin,
en nam dan als wraak bij herhaling,
al roddelend met een vertrouwde vriendin,
haar weerloze vent in de maling.
Ze schilderde haar man af,
als *** en vreselijk lui.
Uit al *** soort verzinsels ontstond de kamperui,
vandaar dat men schamper de kamper bekijkt.
Het doel van de vrouw was volledig bereikt,
hij heeft het voorgoed bij de wereld verbruikt.
Hij blijft een kamperui,
hij zit in zijn voertuig,
en komt er van zijn leven niet meer uit.