լությերկին կուճուշ նայում են իրար՝
Եվ չեն տարբերում մի միանց նրանք,
Եվ ով է տսել այսպիսի ցովակ,
Այսպիսի արել, այսպիսի հրաշտ,
Թովակ իմ կապուր, իմ մի բուր լճապ,
Շախ պոքրի կես դու ու միակ նավաղ,
Մուրերների մեջ
ջինչ մի հայելի,
Ձու մեր վանիք հույս, դու կույս կեղանի։
Ունենք եւ մասիս, ունենք եւ մեզ բան,
բայց ավաղ նրանք հերու են հիմա,
Եվ մի արինգո՞՞ ես մնաց էր այնքա,
Սուգմասունքներիտ կապուտ այճ սեւան,
Թովակ իմ կապուր, իմ մի բուր լճապ,
Ես դու ումի աղնավաղ,
Թովակ իմ կապուր, իմ մի բուր լճապ,
Շատ պոքրիք ես դու ումի աղնավաղ,
Նումերմանիքում դու կուսկեղանի,
Թովակ իմ կապուր, իմ մի բուր լճապ,
Ես դու ումի աղնավաղ, Ես դու ումի աղնավաղ,
Նումերմանիքում դու կուսկեղանի,
Թովակ իմ կապուր, իմ մի բուր լճապ,
Թովակ իմ կապուր,
իմ սվաղ.
