Σαν μια κούπλα χαμένη που νομίζεις πως έχεις
έτσι είναι η ζωή που δεν τη ζεις, την αντέχεις
Σαν μια κούπλα χαμένη με σπασμένα στολίδια
φεύγουν πάντα τα λάθη μα γυρνάνε τα ίδια
Ήθελα να' μου να' δει ο άνθρωπος λοιπόν
Ένας με μέλλον κι ένας μόνο παρελθόν
Ο ένας
άνθρωπος τους ορκούς να πιστεύει κι ο
άλλος όποια βρει ζωή να τη ληστεύει,
να
τη ληστεύει
Σαν μια κούπλα χαμένη στις γιαγιάς της στο σαλόνι
Στο βελούδο θυμένη να την τρώει η σκόνη
που τρομάζει κι ας είναι ένα ψυχό σώμα
Έτσι νιώθω κι ας ξέρω πως σε θέλω ακόμα
Ήθελα να' μου να' δει ο άνθρωπος λοιπόν
Ένας με μέλλον κι ένας μόνο παρελθόν
Ο ένας
άνθρωπος τους ορκούς να πιστεύει
κι ο άλλος όποια βρει ζωή να τη ληστεύει,
να τη ληστεύει
Ήθελα να' μου να δει ο άνθρωπος λοιπόν
Ένας με μέλλον κι ένας μόνο παρελθόν
Ο ένας άνθρωπος τους ορκούς να πιστεύει
κι ο άλλος όποια βρει ζωή να τη ληστεύει,
να τη ληστεύει