Vår Herre er ein hyrding god, og inke vondt eim rører,
som fylgja vi med ugeilt mot, der denne hyrding fører.
Han fører deg på grønne heng, til josevene vanger,
til livsens stille kjellegjeng, og blommeljuleganger.
Og når eit lamd er veikt og sjukt, han ber deg heim på armen.
Han lyfter deg så mildt og mjukt, og legger deg inn til barmen.
Myndig!
Din hyrding god, du fann av meg, så arm og elde uga,
som vesle lam på utrygg veg, av varg og vildyr truga.
Du fyrde meg på livsens lei, til levd og fred og kvila,
der eg som fuglen høgt i lei, ned til landet kan smila.
Du fyrde meg på livsens lei, til levd og fred og kvila,
der eg som fuglen høgt i lei, ned til landet kan smila.
Der kviler eg i heil og trygg,
for alle som meg trenger.
Der er eg gøynd og yversykt,
inn under dine venger.
Din ande dag er tatt,







Da gled Gud meg driv til livsens hagerende.
Der kjelda spring med evigt liv i aldra rutan ende.
Der drykk eg liv i lange drag av livsens brunn og kjelda.
Der vil eg liva all min dag, alt til eg her skal kvelda.
Teksting av Nicolai Winther