Մեծ արջը քնել կապուտա գորջում,
լիզում է թաթեր նիրաստղաթաթաղ՝
Ու դու մեր կան տար մթան մեջ գորջում,
թվում է դու էլ ննջում էս խաղ՝
բայց վագի դեմ,
երբ կոգիր կգամ,
հրաշկով պիտի էլ նեզ ընդ առաջ,
Ինձ պիտի պարձեզ բոցվ մոգական,
Ո՞ն արեգակի ծվեն է կանաչ,
Եվ պիտի պարձեզ դողնային երկնային,
Ո՞ն բորով
կդողամ տերեւ ադվարման,
Եվ այն ծաղիկը, որ ինձ կնայի,
թա ծաչքերի նչ մի կապոյ ծառման,
բայց վաղը գիտեն, երբ քո գիրկը գամ,
Հրաշքով պիտի էլն է սնդարաչ,
Ինձ պիտի պարձեզ բոցաթմոգական,
Որ արեգակի ծովեն է տանակ,
բայց վաղը գիտեն,
երբ քո գիրկը գամ,
Հրաշքով պիտի էլն է սնդարաչ,
Ինձ պիտի պարձեզ բոցաթմոգական,
Որ
արեգակի ծովեն է տանակ,
Երբ պիտի հորհեն, թե դու էս գարում,
դու էս
պարձապես անդարին,
Որ հասկանակ
է մի կիշերում,
ինչ է բատարվեն,
Երբ չույ հասկանակ,
բոց ող կաշխարում,
թե մի գիշերում,
ինչ է գատարվեն,