Μη μιλάς,
μια λέξη μην πεις,
είναι τα χάδια η γλώσσα που ξέρει σιωπή.
Μη μιλάς, μη μου ταρνηθείς,
είμαι η ασπίδα σου, εγώ όσο θες θα με κυρ.
Σου δίνω φως να πεις,
μέσα από πατιά το παγωπό,
θα δεις σπάστον και μετά αν όλο αυτό
σου μοιάζει λίγο ο ουρανό,
σου αλήκει κρατά το.
Έτσι πάει στην αγάπη,
έτσι πάει η καρδιά,
ένα πράγμα μου τσιγάει στο ρυθμό,
το δικό σου να τυπάει για όσο θα δώσω.
Έτσι πάει στην αγάπη,
έτσι πάει η καρδιά,
ένα πράγμα μου τσιγάει στο ρυθμό,
το δικό σου να τυπάει για όσο θα δώσω.
Έτσι πάει.
Μη μιλάς,
τα μάτια κλειστά,
η αγκαλιά τυλιγμένη με κρυφτικά.
Μη μιλάς,
αν γίνει σωστά,
το θλίπερ να με στα βασικά.
Σου δίνω φως να πεις,
μέσα μου παθιά τον πάγο,
που θα δεις σπαστόν και μετά αν όλο αυτό σου μοιάζει λίγο ο ουρανό,
σου αλήκει κρατά το.
Έτσι πάει στην αγάπη, έτσι πάει η καρδιά,
ένα πράγμα μου τσιγάει στο ρυθμό,
το δικό σου να τυπάει για όσο θα δώσω.
Έτσι πάει στην αγάπη,
έτσι πάει η καρδιά,
ένα πράγμα μου τσιγάει στο ρυθμό,
το δικό σου να τυπάει για όσο θα δώσω.
Έτσι πάει στην αγάπη, έτσι πάει η καρδιά,
ένα πράγμα μου τσιγάει στο ρυθμό,
το δικό σου να τυπάει για όσο θα δώσω.
Έτσι πάει στην αγάπη, έτσι πάει η καρδιά,
ένα πράγμα μου τσιγάει στο ρυθμό,
το δικό σου να τυπάει για όσο θα δώσω.
Έτσι πάει...