Outra canción que fala da ansiedade.
Olhe todo o mundo arriba a Madrid.
Estamos chegando ao final.
Hay un dolor que me sacude justo
bajo el esternón.
No veo nada máis que ruína,
polvo,
escombro y redención.
Tengo clavado ese segundo gusto
previo ao apagón.
As manos frías, o medo,
estas sensacións.
Me gritaban,
corre,
que antes hai parada.
Si non ha sido para tanto e tanta,
apenas para andar.
Te miraban como si
esperasen máis de mi,
mientras eu me desangraba.
Me dieron que saldría y le saquei luces,
despues de mi estado anímico, anémico.
Se al menos hubiera tenido un vínculo afectivo,
efectivo.
Agora non estaría na parede,
cambiando toda a emoción por omisión.
Me gritaban, corre,
que
antes hai parada.
Si non ha sido para tanto e tanta,
apenas para andar.
Te miraban como si
esperasen máis de mi,
mientras
eu
me desangraba.
Me miraban como si esperasen máis de mi,
mientras eu
me desangraba.
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa