Detholiad o ddrama, Daniel Stant.
Heno,
mae gwaed yn y gwynt.
Gwaed yn y gwynt.
Gwaed yn y gwynt.
Mae'r hywyn yn llarpion llawennydd.
Llarpion llawennydd.
Llarpion llawennydd.
Mae dialed ar herw.
Mae gwaed yn y gwynt.
Gwaed yn y gwynt.
Nid yna ni adrolliodd garned y diwyiau,
nath yr unigoedd ei aledd.
Gwenoliaid amser ydyn ni,
gwenoliaid y gweithydd dydd luno,
yn mynd ac yn dod,
dod ac yn mynd.
Dylan heddiw ei gredd a cyforyn myn pwy.
Ond heno,
fe signa ofn y gwaed o'r wynebau,
a gadael ei gryddiau'n waedlwng wyn.
Wels on goch cynnes ein gwaed yn ceilon ddu ar
byst ein drosau yn maladeulin ac a berwyn gredin.
Yn wy cyfolchi a dinas dynlle.
Mae'r hywyn yn bolchi,
bolchi a llarpion,
llarpion a llaf.
A'r prydd yn llynci,
llynci,
llynci.
Gwyniaid fy nhestri erioed,
an gwyn i ddigwch y chymysg.
Ond bellach,
mae'n bystyl yn y gwaddod,
a'i syrni'n wermod ar ein tafodau ac yn wenwyn yn ei gwaed.
Nid yn hawddryd na hael na hwyl,
nid ydy dda, nid ydy rhwg ein hawdd.
Nid gwahanol ein ffawr dan aderwydd na deunio,
ni liniarodd y diwygiau ein cynni,
a'r crist ni liniarodd ein clwy.
Cythrid byw a'i gythlwm,
codi plant neu prinder,
cwrcydi egwyr wrth sofla gwely gan drymed ein llyfed.
Dyna fy ngyfran erioed.
Felly y byd pan godai mw glas o garned y derwydd,
ac felly y byd pan ganem oferen wrth allor deunio.
Ond heno,
mae ffrewyll y theidiad yn llaf,
mae ellill a dydd trwy wynedd.
Mae gwenci marwolaeth yn signon gwaed,
trwy'r wanau ffyrnod ein bronau,
gyrru dwymyn ein goedcerth yn ein gweithuennau,
a daw a chryndod ei gawod chwis sy'n llaf.
Gwelsom ei gelanedd wedi'i gweud un wyn,
gwelsom ei drefnt yn ei fforestin a'i gysgodd ar ddisgier gegin.
Gwelsom ei ddant yn y clwyd a'i golyn yn y dolyr.
Pwy a ddial ei cam,
pwy a'n gwared o'n cynnig,
mae'r fad felyn yn llaf.