جد اپنے ساتھ تکوئی کوئی نہیں
کس مار تہار
چاہتے ہیں
سجن تو ڈر لگ دے مطہی جردی مار چاہتے ہیں
دل مردیاں تاں ابرار کریں دے
کوئی بشر پیار چاہتے ہیں
کی دی جل ہے
سجن تے شارد وچو
بردی تھار چاہتے ہیں
بریانی گل ہوندا
دول دے قدمتے سد ادب تسر ہوندا
چلنا گھڑ دے
تونے سنیاراں
میں مہینو نشان دینے دیں
پیس منگی اینگا کوئی
کاراں میں مہینو نشان دینے دینے
بل بھم میری کل لیل مزدوری چلے ہونے لے کے جانا میں تا ضروریت
بل بھم میری کل لیل مزدوری چلے ہونے لے کے جانا میں تا ضروریت
انہیں سمجھا ہوا تینوں کتے مجبوریت
او چندا تیرے مہینو دا پارا اے مہینو نشان دینے دینے
دینے مہینو نشان دینے
سائی بھار کوئی
ہوندا ہے
مقصدان دا
ہر اصد بولندا کوئی نئی
مہینو زیدگیوں دے
پچھے
ساج نی پہندا کوئی
پہلے منی درد مگول دے ہو جو میری گل پر تنگای کوئی نئی
آدھ راک رہندا کوئی ساری سار مہیا شاعری بھی اپنا سنو ملیا نا دھر مہیا
رتی دا تکھوٹی چلے وچ کونے نے نکی نکی بھنگری دے نال سجانے
رتی دا تکھوٹی چلے وچ کونے نے نکی نکی بھنگری دے نال سجانے
دل لال مہینو چلے چپناوے دل لال مہینو چلے چپناوے
سنگت گریباندی
میرا سجن چھوڑندے پیو
تاڑی حکم سوار منے دیانے بجائی تسی جو فرمی دے
کالچ دی مہیا جی جندہ تو توری آنے آنکھ لگدی نئی مہیا
ساتھیو بہت بلند گا رہے تائیں تانگ مجبورت تھےو
پوری ادھر شبوت جناب دے کل دردشمند دے جائےو
پہلے بھاں میرے کل لال مسکوری چلے ہونے لےک جاں میں تزرین
پہلے بھاں میرے کل
لال مسکوری
چلے ہونے لےک جاں میں تزرین
پیو سمجھاوا تائیں کتے مجبوری
پیو سمجھاوا تائیں کتے مجبوری
پیو سمجھاوا تائیں کتے مجبوری
کل لال
رسائی بہر جن
جن پہ نپند آتا ہے
او جاو آئی اپنے آتنا تے
پچھویا
تا دندا تے
اس شک گیتہیں
بھنگر دھروم آیا
زلم کرندہیں کیویں سندہیوم آیا
اس شک گیتہیں او پسندگیتہیں
تھو تا کس مچین داوتے ہیں
ساڈی ہی کا تصویرہ کول تے رہے او بھی دھول سڑے داوتے ہیں
دلی نساندہ دو دی پل بھی جداییے چھاڑک جہان سارا او دنہ لائے
عمر برہوک سونا بگ گلوا گے
جھوٹا تیری نا تو مینوں لالا مینہ ایلو نشان دے ری
مینوں
لالا مینہ ایلو نشان دے ری