Eini brakka makka gægist út um glukkan,
bráðum sér hún skugga baldur skunda hljá,
en neittúrin,
stúrin og líu á skúrin
er ervitnema fyrir fjandans auður af þá.
Í vetur betur gæk henni að galdra
til sín glav og kalda karla sem off gáfu auðin,
en makka í sakka situr eini brakka
á ekki fyrir ólíð er aðversta.
Fyrst kom Bretinn,
rjóður, industlega góður,
þá bjóð hún makka á borginni í bleikum kjól.
Svo kom kaninn,
þanninn, komúnistabaninn,
þá kættist makka á ofsalega hjellt sín jól.
Svo farði einst aldur yfir eins og galdur
og ávalt verð og verra var í karl að ná.
Nú er makka stúrin því ólíu á skúrin er
ervitnema fyrir fjandans auður af þá.
Eini brakka
makka gæst út um blukkan
og bráðu sér úr skuggabaldur skunda hjá.
En neittúrin stúrin, ólíu á skúrin
er ervitnema fyrir fjandans auður af þá.
Í vetur betur gegn kanni að galdra
til sín glaða kálda kalla sem að gáfu auðanan.
Makka í sakka,
sýtur eini brakka á ekki fyrir ólíu er alveg stör.
Á ekki fyrir ólíu er alveg stör.