Δε βλέπω τηλεόραση.
Αλήθεια, καθόλου.
Δεν έχω τηλεόραση.
Τι χαίρωσες, δεν χάνατε καν τίποτα.
Εεε...ραδιώφανο, μερίδες...
Τίποτα.
Δε κάραβε δίνω τι γίνεται στον κόσμο.
Εκεί δεν το πάτε.
Είμαι αντικοινωνικός στο ίδιο.
Αυτό δεν θέλουμε να αποδείξουμε.
Νιώθω ευάλωτος για ακόμη μια φορά
Πως κάτι με τους γύρω μου συμβαίνει
Και δεν το παίρνω χαμπάρι.
Τώρα περασμένοι τα φώτα χαμηλά
Είμαι μόνος με τα ακουστικά
Για συγκροφιά τα μάτια κλείνω
Για να κρυφτώ ιστό και λίγο
Μα οι εφιάλτες δεν μ' αφήνουν να ξεφύγω
Και απελπίζομαι. Σκέφτομαι.
Μηχανικά έκανα σκοπές κινήσεις
Δεν βγάζει πουθενά τελικά. Πόσο κι αν ψάχνω
Τα σπλάχνα μου πονάνε περισσότερο
Και η καρδούλα μου το ξέρει πόσο υποφέρω
Τέτοιες ώρες που οι σκέψεις μου είναι αμέτρητες
Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτές
Διότι όπως γερνάω πριν την ώρα μου γαμώ
Το πως χάνω την επαφή μου
Λείπουν τα παλιά τόσο πολύ
Ακόμα αργεί να ξημερώσει η υπομονή
Ακόμα αργεί να ξημερώσει η υπομονή
Γεννήθηκα στην πόλη
Που αργά ή γρήγορα σε παγκάκια
Θα καταλήξουμε να κοιμόμαστε όλοι
Κι έχω τα εφόδια και τα προνόμια
Κι έχω τα εφόδια και τα προνόμια
Να μην σκέφτομαι μίζερα μέσα από αναλύσεις
Κατά λίγο και δεν σκέφτομαι το σήμερα
Οπότε καταλαβαίνεις πως το τότε
Έχει άμεση σχέση
Και δίνει την απάντηση στο πότε
Ο χρόνος είναι άρκον
Κι έχει το μεγαλύτερο πυρήνα φυλάθλων
Γενικά ζοριζόμαστε κι όταν δεν πιεζόμαστε
Τίποτα δεν είναι τυχαίο
Ούτε τότε βαριόμαστε
Η ρουτίνα έχει ριζώσει
Τα εφόδια που θα δούμε όταν για τα καλά νυχτώσει
Ξέρεις πόσες φορές έχω ευχηθεί
Ποτέ να μην ήμουν σε αυτή τη θέση
Και ζηλεύω
Οποιον μπορεί σιχάς να κοιμηθεί
Το ξημέρωμα αργεί, ούτε μια αλλαγή γαμώτου
Κοιτάζω την ανατολή
Ο ήλιος ακόμη να βγει
Κάτοικι σε μια συναισθήματον πολύ φτηνή
Πρόβλημα της μύης για το εγώ και το εσύ
Εγώ και εσύ
Εσύ κι εγώ μαζί
Κοιτάζω την ανατολή
Ο ήλιος ακόμη να βγει
Κάτοικι σε μια συνεσθήματον πολύ φτηνή
Πρόβλημα της μύης για το εγώ και το εσύ
Εγώ κι εσύ
Κοιτάζω την ανατολή
Ο ήλιος ακόμη να βγει
Κάτοικι σε μια συναισθήματον πολύ φτηνή
Πρόβλημα της μύης για το εγώ και το εσύ
Εγώ και εσύ
Εσύ κι εγώ μαζί
Στέγομαι, ανέβω τα μάτια μου μα δεν βλέπουνε
Αντέχουνε στον χρόνο άλλοι, όμως δεν αντέχουνε
Κάτω δίπλα σου, άπλωσε, δώσε μου το χέρι σου
Έλα να μου πεις το μυστικό από τα μέρη σου
Η εμπίστοση είναι γλύπη
Σε μονάδες και πλήθη
Αν όχι είναι τύχη, προσέξε μη σου φύγει
Καρπόθηκα, σε προηγούμενε ζωές σκοτώθηκα
Οι φίλοι είναι φίλοι
Και για αυτούς πάλι θα το κάνα
Μένω στο κέντρο, δεν με ξέρεις πες με ξένο
Ωστόσο τον αέρα που ανασένεις ανασένω
Και είναι δύσκολο να σκέφτομαι πως είναι βεδωμένο
Να μιλάμε καλημέρα κάθε που σε πετυχαίνω
Αφθόρμητα σκαλώνω
Πως γίνεται ξεχωριστά να πονάμε
Αφού κι οι δυο νιώθουμε ίδιο πόνο
Στο λέω, όταν θα με δύσταχω
Χαμόγελο, η χαμογέλα μου
Η Θεσσαλονένα ντρελώ
Μη με παρεξηγείς όταν με βλέπεις φίλε
Είναι τόσα που σκέφτομαι
Και ο χρόνος λίγος για να στραβώ
Και να στραβώ, να ξεφυμάνω
Και να ξεφύγω απ' όλα, απ' όλους
Μα πιο πολύ απ' τον ίδιο μου τον εαυτό