Ένα πλατάνι γερικό στήρε ματιά φουντώνη
κι έχει ψηλό το φύλλο μα και το θεό και το θεάντα μόνοι
και τα πουλιά που αγάπησαν όταν βραδιάζει πάνε
κι απ' το ψηλότερο αγκλάρι με το θεό,
με το θεό μιλάνε
Πλάτανε γεροπλάτανε κι εγώ σαν τα πουλιά
στο φύλλο μα σου ράτανε να έχω τι,
να έχω τι πολλά
Θεό που θα βρω τα φτερά μου που θα βρω
την αγάπη μου που θα βρω την χάρα μου
Πες μου πλατάνι γερικό με τα ψηλά τα κλόνια
που μάθαν τα τραγούδια τους να τραγουδάν,
να τραγουδάν τα ηδόνια
μυστικά τους θα μ' αφαίρεις και πες μου τα και
μένα να γίνω αηδόνι της νύχτιας να τραγουδώ,
να τραγουδώ θλιμμένα
Πλάτανε γεροπλάτανε κι εγώ σαν τα πουλιά
στο φύλλο μα σου ράτανε να έχω τι,
να έχω τι πολλά
Θεό που θα βρω τα φτερά μου που θα βρω
την αγάπη μου που θα βρω την χάρα μου
που θα βρω την χάρα μου