Γεννήθηκα σε δίσεκτο αιώνα
και η βραχή με δέρμη το χειμώνα
Σε μακρινά ταξίδια σαν τον Οδυσσέα
Ελλάδα ψάχνω να σε βρω
Ο τόπος μου ένα ξεφραγμένο
Αν πέλει και οι καλογεροί να πίνουν μέλι
και ο κόσμος βράχνεια σε στο ίδιο παραμύθι
να λέει δόξα τω Θεώ
Στα χρόνια μας τα τόσο χαλασμένα
Τα πάλι καρδιά φεύγουν για τα ξένα
Και κάνοντας παρέα με Αμερικάνους
Πήραν τον δρόμο τον κακό
Α, τον ήλιο περιμένω σε μια στάση
Να βγει κάποιο πρωί να μου γελάσει
Κι όλα να γίνουνε ξανά όπως και πρώτα
Παρέα με τη λευτεριά
*
