Το φαρμάκι φτάνει κάποτε στα χείλη
κι αυτό στο μάβγενι ο λόγος ο πικρός.
Αγάνα κτήση, απόγνωση σκαπείλη
από κείνον που δικάστηκε μικρός.
Αγάνα κτήση,
απόγνωση σκαπείλη
από κείνον που δικάστηκε μικρός.
Ο
φαρμάκι φτάνει κάποτε στο στόμα και δεν νιώθεις πια το φόβο.
Κανένας δεν πονάει το ταλαιπωρό το
σώμα όταν είσαι πεθαμένος ζωντανός.
Δεν πονάει το ταλαιπωρό το σώμα όταν είσαι πεθαμένος ζωντανός.
Το φαρμάκι
κάποια μέρα ξεχυλίζει πλημμυρίζει την ψυχή η απελπισιά.
Κι όταν πάψει ο πονεμένος να ελπίζει
για το σύμπαν χαλαλίζει μια βρισκιά.
