Μου λες πως είμαι μάτια μου πόλη μεν έξεδε νιά
στις γειτονιές μου πως με θάσ' την πιο κρυφή σου εννιά
μου λες πως είμαι το νερό,
το νεροδρόμιο σου
μια ταξίδι στη χαρά την άλλη στο χαμό σου
κι εγώ σαν πόλη αφήνομαι
την νύχτα του Ζαββάτου
να κάνεις την αγκαλί μου το γύρο του θανάτου
Συχνά μου λες τα αστεία σου
για να γελώ λιγάκι
στα Λούνα Πάρκ του Γελιού μου
να παίζει σαν παιδάκι
να εις τα γρανάζια πιάνεσαι
θύμα στην αγκαλιά μου
κάνεις πως φεύγεις μα γυρνάς και λιώνεις πιο βαθιά μου
κι εγώ
σαν πόλη αφήνομαι
την νύχτα του Ζαββάτου
να κάνεις την αγκαλί μου το γύρο του θανάτου
