Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα του ουρανού
Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
Πούν η αδότητά μου είναι μέσα στη σιωπή
Σ' ένα θησαυρό χαμένο που γυρεύω μια ζωή
Μην την ξοδέψα στα ζάρια, μην την πήρε το κρασί
Ίσωστε η βροχή που κλαίει με παράπονο κι οργή
Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα του ουρανού
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα του ουρανού
Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα του ουρανού
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα του ουρανού
Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
Χάνω την ισορροπία, ο αέρας μετ'ρηπά
φταίνε κι οι κραυγές των γλάρων σ'έναν γκρίζο ρίζοντα
Οι αποστάσεις με λυγίζουν, δεν υπάρχει επιστροφή
Είναι η αθότητά μου μέσα στην καταστροφή
Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα του ουρανού
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα του ουρανού
Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου