Ζωρίκος τρεμάντα λάς,
ο καιρός που κουβάλας,
τη ζωή σου μια ταλίκα,
με μπαγκάζια και μεγικά.
Τώρα που χτίσες καβούκι και αμαξίσ' πορμόντελο,
τώρα σκάνωσες το λουκί κι είσ' αλλιωτικό καπέλο.
Τη
ζωή σου ντουμπλεφας,
μέσα κι έξω τη φοράς,
η καρδούλα σου γκάζι γερά,
δίχως γκάζι και αέρα.
Μες στο κολπό είσαι χωμένος κι αγκλειτώνεις παρατριχά,
τώρα είσαι βολεμένος κι σου κόψανε το δίχα.
Κι αν θυμάσαι τα παλιά
ξέματα και μπλα μπλα μπλα,
τη μάγκια σου ναυταλίνη με κασμήρι και λουσταρίνη,
τώρα κάνεις μαύρη πλάτα κι όλο τρώσ' απ' τη κούταλα,
τώρα μάντωσε η φάκα και σε κλείσανε στη γυαλά.
