Μια καραμάδα, το μπατζούρι, λίγο φως
κι ένα παράθυρο που χρόνια έχει να ανοίξει
νιώθω το τέλος και ο πόνος δυνατός
σαν μια σελίδα που δεν λέει να γυρίσει
θέλω να βγω απ' τα διέξοδο αυτό θέλω να βγω
μα τους ανθρώπους τους φοβάμαι κι είναι αλήθεια
την εγκατάλειψη την γνώρισα τη ζωή μου
τη μοναξιά μου τη ζωγράφισα στα στήθια
θέλω να βγω απ' τα διέξοδο αυτό θέλω να βγω
μα τους ανθρώπους τους φοβάμαι κι είναι αλήθεια
την εγκατάλειψη την γνώρισα τη ζωή μου
τη μοναξιά μου
τη ζωγράφισα στα στήθια
Με αναμνήσεις και με όνειρα μπορεί
να χω γεννήσει το δωμάτιο που μένω
τη μοναξιά κι αν δεν την ήρθε κανείς
εγώ είμαι εδώ και να θυμάσαι περιμένω
θέλω να βγω απ' τα διέξοδο αυτό θέλω να βγω
μα τους ανθρώπους τους φοβάμαι κι είναι
αλήθεια την εγκατάλειψη την γνώρισα τη ζωή μου
τη μοναξιά μου τη ζωγράφισα στα στήθια
θέλω να βγω απ' τα διέξοδο αυτό θέλω να βγω
μα τους ανθρώπους τους φοβάμαι κι είναι αλήθεια
την εγκατάλειψη την γνώρισα τη ζωή μου
τη μοναξιά μου
τη ζωγράφισα στα στήθια