สุดกลํากลืนยืนน้ําตาคลอ
ใจมันท้อและอ่อนล้าง
ได้แต่มองเธอจนเดินลับสายตา
มันเหมือนว่าจะขาดใจ
คว้างความเหมือนหลงทางกลางป่า
ยืนมองฟ้าไหลดาว
ความเดียวใดจึงปวดร้าว
เหมือนถึงกระสินใจ
กี่ยอดน้ําที่มันไหลลงมา
จากขอบตาไม่ขาดสาย
มันอัดอันบีบขันในใจ
ความเหมือนหลงทางกลางป่า
มองเธอจนเดินลับสายตา
กี่ยอดน้ําที่มันไหลลงมา
จากขอบตาไม่ขาดสาย
มันอัดอันบีบขันในใจ
ความเหมือนหลงทางกลางป่า
มองฟ้าไหลดาว
