รอยยิ้มมันลนหายไป
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร
ทิ้งไว้เพียงแต่ร้อยน้ําตากับความเสียใจ
เปิดขึ้นมาก็ร้องหาย
ถึงแม้นอนเพื่อยังฝันร้าย
คลายโลกใบนี้ไม่เหลือใครที่เข้าใจ
เหมือนทุกอย่างหนักเกินจะแปลกไว้
เหมือนหัวใจจะแหลกสลาย
คลายความเจ็บและช้อม มันทําร้ายกันเกือบตาย
แต่สักวันจะหาย
ฟ้าสวยๆบางทีบางวันก็มีฝนในใจคนก็คงไม่ต่างกันเท่าไร
อาจมีคือวันใดหัวเราให้ร้องหายจะร้ายรึดดีสุดเท่าไร
ที่เรามันมาก็ไปไม่ต้องกลัว
เดียวก็ร้อนเดียวก็หนาว
ชีวิตคนเราก็แบบนี้
แม้ปวดร้าวเท่าไรอยากเย็นสักเพียงไง
แต่สักวันจะผ่านไป
และสอนให้เราเข้าใจ
แม้ทุกอย่างหนักเกินจะแปลกไว้
แม้หัวใจจะแหลกสลาย
แม้ความเจ็บและช้อม จะทําร้ายกันเกือบตาย
แต่สักวันจะหาย
หาย
ฟ้าสวยๆบางทีบางวันตรงนี้ฝันได้ใจคนก็คงไม่ต่างกันเท่าไร
อาจมีคือวันให้หัวเราให้ร้องไห้
จะร้ายและดีสิเท่าไร เดี๋ยวมันมาก็ไปไม่ต้องกลัว
ฝ้าที่ว่าสวย ก็ยังมีฝ้ามืดมอนเป็นบางครั้ง
ใครที่บอกช้อม มันก็คงเหมือนเหมือนกันในสักวันจะผ่านไป
จะผ่านไป
จะร้ายและดีสิเท่าไร เดี๋ยวมันมาก็ไป
ไม่ต้องกลัว