รู้ว่าขอบ่อย
บ่อยจนเกินเข้าใจ
อยู่นานๆได้ไหม
มาหากันบ้างสิ
ทั้งที่รู้อยู่
ว่ามันดูไม่ดี
แต่ความเหงาชนะทุกที
อยากให้เธอเข้าใจ
กลัวทุกอย่าง ว่ารวมว่างมันไปทุกอย่าง
เธอยิ่งห่าง ยิ่งโหดร้าย
อย่าปล่อยให้คนคนหนึ่งคิดถึงเธอ
รอคอยจนเพ้อจนเหลือให้เธอขาดใจ
อยู่กับคําว่างเหงา
ฉันกลัวเหงาเป็นความหวั่นไหว
ได้ยินแปดเสียงหัวใจ
มันตกลอนใสร้ายว่าเธอไม่รักกัน
รู้ว่าเธอเหลือไห้
เหนื่อยกับฉันทุกวัน
ความรําคาญ ผู้หญิงคิดเหงาไป
คิดถึงเธอบ่อย
บ่อยเท่ากับหายใจ
อยู่คนเดียวก็ฟุ้งสานไป
มันหลับตาไม่ลง
รู้ว่าทุกอย่าง ว่ารวมว่างมันไปทุกอย่าง
เธอยิ่งห่าง ยิ่งโหดร้าย อย่าปล่อยให้คนคนหนึ่งคิดถึงเธอ
รอคอยจนพ้จนเหนื่อยจะขาดใจ
อยู่กับคําว่างเหงา
ฉันกลัวเหงาเป็นความหวั่นไหว
ได้ยินแต่เสียงหัวใจ
มันตกลอนใสร้ายว่าเธอ ไปอยู่กับใคร ไปทําอะไร
ทิ้งให้คนอ่อนไหว กอดความคิดถึงจนนอนหลับไป กับใจปวดร้าง
อย่าปล่อยให้คนคนหนึ่งคิดถึงเธอ
รอคอยจนพ้จนเหนื่อยจะขาดใจ
อยู่กับคําว่างเหงา
ฉันกลัวเหงาเป็นความหวั่นไหว
ได้ยินแต่เสียงหัวใจ
มันตกลอนใสร้ายว่าเธอ ไม่รักกัน
ได้ยินแต่เสียงหัวใจ
ถามว่าเธออยู่ไหน ทิ้งให้
ทิ้งให้มา
