Όταν βραδιάζει,
ω, ε, αυτός μου να ξερές πώς με τρομάζει.
Κανένας έρωτας με σένα, ναι, δεν μοιάζει.
Όσο κοντά κι αν είμαι πάντα,
σα συγκρίνω.
Άβια η ψυχή μου,
υποκατάστατα γεμίζουν τη σιωπή μου.
Μετά από λίγο με ξυπνάει η φωνή μου,
και στην ηχότη στο όνομά σου, διακρίνω.
Μέρα, νύχτα, σε θυμάμαι,
είσαι η εξάρτησή μου.
Όσαν ζήσαμε πονάνε,
και τρελαίνουνε τη λογική μου.
Μέρα,
νύχτα,
σε θυμάμαι,
είναι απαγορευμένο,
γιατί ξέρω πώς δεν θα γυρίσεις.
Μέρα,
νύχτα,
σε θυμάμαι,
και δεν είσαι αφοθημένο,
είσαι όλες μου οι αναμνησίες.
Δε ξημερώνει κι εγώ τις ώρες μου περνάω στο σαλόνι,
σαν το κέρι που έχω ανάψει και τελειώνει.
Δίπλο ποτό τη μοναξιά κάνω και πίνω.
Μέρα, νύχτα, σε θυμάμαι,
είσαι η εξάρτησή μου.
Όσαν ζήσαμε πονάνε,
και τρελαίνουνε τη λογική μου.
Μέρα,
νύχτα,
σε θυμάμαι,
είναι απαγορευμένο,
γιατί ξέρω πώς δεν θα γυρίσεις.
Μέρα,
νύχτα,
σε θυμάμαι,
και δεν είσαι αφοθημένο,
είσαι όλες μου οι αναμνησίες.
Μέρα,
νύχτα,
σε θυμάμαι,
είναι απαγορευμένο,
γιατί ξέρω πώς δεν θα γυρίσεις.
Μέρα,
νύχτα,
σε θυμάμαι,
και δεν είσαι αφοθημένο,
είσαι όλες μου οι αναμνησίες.
Μέρα,
νύχτα,
σε θυμάμαι,
είναι απαγορευμένο,
γιατί ξέρω πώς δεν θα γυρίσεις.
Μέρα,
νύχτα,
σε θυμάμαι,
και δεν είσαι αφοθημένο,
είσαι όλες μου οι αναμνησίες.