ดอบไม้อรายดึกแล้วยังไม่นอน ก็ดอบนี้อ้อนบาลภัม
จากดอกไม้ผู้ทราน มาเป็นดอกไม่อ้อนบาลภัม
กาวลาท้องฟ้าเมื่อดํา เวลาชีวิตก็ปลิดดอกออกฝัน
เป็นลูกจ้างตั้งน้อย ลําบากเท่าใดบายัน
ดึกๆ ดึงๆ ยังยืนสู้งาน เหนื่อยก็โทษหากันเนอะ
เราคนพลาดคํา
น้องสมควร
บ้านอยู่เตียงหาย
เลิกเก็บลําใหญ่ ก็เลยมาเสิร์ฟอาหาร
อยู่ตะวันแรกเดินตกมาตั้งนาน
เงินในบัญชีก็มีอยู่แค่นั้น
คือตังคนทางบ้าน มองเหมือนจะปีกบ้านหาลอง
ก็ดอกไม้อะไรดื่มเทียวยังไม่นอน ก็ดอกนี้อ่อนมันคํา
ชนและดา
มันอยู่โคราต ความจนพาผักเข้ามาอยู่ในรองงาน
นั่งเย็บพาล้อทําออทิมาทุกวัน
เก็บสิบเป็นร้อยเทียนสร้างเป็นทางฝัน
อยากมีร้านอาหาร ขายของกินบ้านเพลง
จากกลอบไม้กูทอน มาเป็นดอกนี้อ่อนบาทคํา
กล่าวันลาท้องฟ้าเมือดํา
เวลาชีวิตก็ผีดอกออกฝัน
เป็นลูกจ้างตั้งน้อย ลําบากเท่าใดบายัน
เก็บเต็มเดินเดิน ยังยืนสู่งานเหนื่อยก็โทษหากันนะ เราคนพลาดคํา
ที่นบเมืองคอน บ้านอยู่ร้อนที่บูรณ์จากสวนยางทางนู้นเข้ามาอยู่แถวลาดกราว
ทํางานแซวนไทค้องทําพอมสละปาว
โอกาสที่สองถึงห้องก่อนอังเงา อยากลบบ้านเหล่าๆ คิดถึงเที่ยวเผลาลมเล็ง
ดอกไม้อะไรดึกเกลือยังไม่นอน ก็ดอกนี่อ่อนมันธรรม
จากดอกไม้ทุพาน มาเป็นดอกนี่อ่อนบาดคํา
ชีวิตก็ปลีดดอกออกฝัน
เป็นลูกจ้างตั้งน้อย ลําบากเท่าได้บายอัน
ดึกๆ ดึงๆ ยังยืนสู้งาน เหนื่อยก็โทษหากันเนอะ เราคนพลาดคํา
