โอ้โห...
ถึงเวลา...
ที่ควรจะรู้...
ที่เธอควรจะรู้...
รับความเป็นจริง...
ที่เธอกล่าวหา...
ว่าฉันเป็นคนที่ทอดทิ้ง
อยากให้เธอทบทวนกับสิ่ง...
ว่ามันจริงหรือไร...
เธอมองว่าฉันผิด...
ที่คิดมอบใจให้เขาไป...
เธอกวนต้องเข้าใจ...
เธอก็ผิดเหมือนกัน...
เธอรู้ไหม...ทําไมฉันจังรักเขา...
เธอรู้ตัวหรือเปล่า...
ว่าเธอเองก็ห่างเหิน...
เธอรู้ไหม...ว่าการที่ถูกมั่งมา...
ที่เธอต้องทนพักเชิญ...ความเหงาปลาเปลี่ยวทุกวัน...มันเกินจะทน...
ใกล้ๆ ชิด...
เขาคนเดียวติดตาม...เหมือนดังเป็นเหงา...
เมื่อเธอห่างเหิน...เขาเป็นคนที่คลายเหงา...
ปลอบประโลมในร่างที่เศร้า...
เมื่อไม่มีผู้ใด...
เธอมองว่าฉันผิด...
ที่คิดมอบใจให้เขาไป...
เธอควรต้องเข้าใจ...
เธอก็ผิดเหมือนกัน...
เธอรู้ไหม...ทําไมฉันจังรักเขา...
เธอรู้ตัวหรือเปล่า...
ว่าเธอเองก็ห่างเหิน...
เธอรู้ไหม...ว่าการที่เธอมันมืด...
และการต้องทนเพชร...
ความเหงาเปล่าเปลี่ยวทุกวัน...
มันการจะทน...
และการต้องทนเพชร...
ความเหงาเปลี่ยวทุกวัน...มันการจะทน...